... دلکده
... برای زخم تازه دیگه جایی نیست
در دوران دومین جنگ چچن ، ارتش روسیه گرزونی مرکز چچن را به تصرف در آورد . افراد مسلح ضد دولتی چچن در هر گوشه و کنار به سربازان روسیه حمله می کردند ، نبرد بسیار شدید بود تا اینکه تمامی ساختمان ها منهدم گردید . یک ستوان دوم روس در یک تماس تلفنی با همسرش مطلع شد که او به تازگی پدر شده است . هنگامی که از کنار یک ساختمان عبور می کرد ، صدای گریه دخترکی را شنید و در اندیشه دختر خود بود که هنوز موفق به دیدارش نشده بود . گرچه وی می دانست در مقابل هر ساختمان و هر شهروند چچنی خطرهایی وجود دارد ، اما باز هم به سربازان زیر دست خود فرمان داد که جلوتر نروند و دخترک را نترسانند . او شخصاً به سوی صدا رفت . دخترک حدود شش سال داشت . معلوم بود که والدینش را در جریان بمباران ارتش روسیه از دست داده است و هراس از چهره و چشمانش هویدا بود . ستوان دوم روس یک بسته شکلات از جیب بیرون آورد ، بسته شکلات را هنگام جستجوی افراد مسلح چچن در فروشگاهی که ویران شده بود ، پیدا کرد . این افسر روس قصد داشت این بسته شکلات را برای همسر و دخترش سوغات ببرد . اما متوجه شد که دخترک اکنون بیش از هر کسی به این سوغات نیاز دارد . ستوان دوم لبخند زده و شکلات را به دست دختر داد و با محبت نامش را سوأل کرد . دختر از جنگ خونبار هراسیده بود و بر اثر بیم و هراس به ستوان دوم چشم دوخته بود و سپس با عجله به گوشه ای خزید . ستوان دومبا لبخند جلو آمد و چهره دوست داشتنی دخترک را نوازش کرد . او می خواست که بسته شکلات را به دختر داده و آنجا را ترک کند ؛ اما دخترک ناگهان از کیف مدرسه اش یک طپانچه بیرون آورده و ماهرانه و در عین ناباوری افسر روس را هدف قرارداده و ماشه را کشید ..... مردم هنگامی که اشیای برجای مانده از این ستوان دوم را بررسی می کردند، دو خاطر فراموش نشدنی را در ذهن داشتند . اول اینکه در چهره این افسر کماکان تبسم پدرانه دیده می شد و دوم اینکه بسته شکلات هنوز در دستش بود. شاید او قبل از مرگش دخترک چچنی را دختر خود می پنداشت . عشق پدرانه پنهان شده در اعماق جان و دل او موجب شده است که وی جنگ و خاطرات آن را برای لحظه ای فراموش کند ... آفتاب تازه زده بود. هنوز آسمون کامل روشن نشده بود، که چند تا ابر پشت سرهم سوراخ شدن. یه چیزی خورد زمین، سنگی نبود ، آخه صداش تپ بود…………………. آفتاب که کمی بالا اومد و مردم مثل لاک پشت سرشون رو از توی لاکشون بیرون آوردن،توی زمین ولُ شدن ، یه غریبه رو دیدن از سر فضولی دورش جمع شدن . صدای پچ پچ بلند شد…. - این چیه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟! - حیوونه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟! - آدم ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟! - پرنده ست ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟! -عروسک ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟! - موهاش طلایی بود . بالاش سفید مثل کبوترا ، از شرم وحیا سرشِِ پایین بود ، زخمی ، خونی ، مجروح بود ………….. کسی جرات نداشت بهش نزدیک بشه . داشت گریه می کرد ،که یکی اومد جلو دستش رو دراز کرد ، بهش گفت : تو هم سقوط کردی ؟ !!……. شاید شما هم به ساده لوحی این پسر بخندید اما واقعیت این است که اگر دقت کنیم می بینیم همه ما در زندگی به بعضی چیزهای کم ارزش چنان می چسبیم که ارزش دارایی های پرارزشمان را فراموش می کنیم و در نتیجه آنها را از دست می دهیم... پادشاهي مي خواست نخست وزيرش را انتخاب كند.چهار انديشمند بزرگ كشور فراخوانده شدند. نکته: انسان مهم ترین سوال را از یاد برده است...
... - 
پسر گفت: "می دانم اما نمی توانم این کار را بکنم."
پدر که از این جواب پسرش شگفت زده شده بود پرسید: "چرا نمی توانی؟"
پسر گفت: "اگر این کار را بکنم سکه ای که در مشتم است، بیرون می افتد."
آنان رادراتاقي قراردادند و پادشاه به آنان گفت كه:
«در اتاق به روي شما بسته خواهد شد و قفل اتاق، قفلي معمولي نيست و با يك جدول رياضي باز خواهد شد،تا زماني كه آن جدول را حل نكنيد نخواهيد توانست قفل را باز كنيد. اگر بتوانيد مسئله را حل كنيد مي توانيد در را باز كنيد و بيرون بياييد»
پادشاه بيرون رفت و در را بست...
سه تن از آن چهار مرد بلافاصله شروع به كار كردند.اعدادي روي قفل نوشته شده بود، آنان اعداد را نوشتند و با آن اعداد،شروع به كار كردند.
نفر چهارم فقط در گوشه اي نشسته بود! آن سه نفر فكر كردند كه او ديوانه است. و با چشمان بسته در گوشه اي نشسته بود و كاري نمي كرد. پس از مدتي او برخاست، به طرف در رفت، در را هل داد،باز شد و بيرون رفت!!!
و آن سه تن پيوسته مشغول كار بودند. آنان حتي نديدند که چه اتفاقي افتاد كه نفر چهارم از اتاق بيرون رفته!
وقتي پادشاه با اين شخص به اتاق بازگشت،گفت:«كار را بس كنيد. آزمون پايان يافته و من نخست وزيرم را انتخاب كردم»
آنان نتوانستند باور كنند و پرسيدند: «چه اتفاقي افتاد؟ اوكاري نمي كرد، اوفقط در گوشه اي نشسته بود.او چگونه توانست مسئله را حل كند؟»
مرد گفت:«مسئله اي دركار نبود. من فقط نشستم و فکر کردم. نخستين سؤال و نكته ي اساسي اين بود كه آيا قفل بسته شده بود يا نه؟ لحظه اي كه اين احساس را كردم فقط درسكوت مراقبه كردم. كاملأ ساكت شدم و به خودم گفتم كه از كجا شروع كنم؟
نخستين چيزي كه هر انسان هوشمندي خواهد پرسيد اين است كه آيا واقعأ مسأله اي وجود دارد، چگونه مي توان آن را حل كرد؟ اگرسعي كني آن راحل كني تا بي نهايت به قهقرا خواهي رفت؛ هرگزاز آن بيرون نخواهي رفت. پس من فقط رفتم كه ببينم آيا در، واقعأ قفل است يا نه و ديدم قفل باز است».
پادشاه گفت: «آري، كلك درهمين بود.درقفل نبود. قفل بازبود. من منتظربودم كه يكي ازشماپرسش واقعي را بپرسدو شماشروع به حل آن كرديد؛ درهمين جا نكته را از دست داديد.اگر تمام عمرتان هم روي آن كار مي كرديد نمي توانستيد آن را حل كنيد. اين مرد،مي داند كه چگونه در يك موقعيت هشيار باشد. پرسش درست را او مطرح كرد».
و سوال این هست: من که هستم...!؟
| Design By : Prince of Persia |
اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ یَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ*لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ * اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ*
----------------------------
شب در چشمان من است
به سیاهی چشم هایم نگاه کن
روز در چشمان من است
به سفیدی چشم هایم نگاه کن
شب و روز در چشمان من است
به چشم های من نگاه کن
پلک اگر فرو بندم
جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت
من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می ترسم
دین را دوست دارم
ولی از كشیش ها می ترسم
قانون را دوست دارم
ولی از پاسبان ها می ترسم
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می ترسم
كودكان را دوست دارم
ولی از آئینه می ترسم
سلام را دوست دارم
ولی از زبانم می ترسم
من میترسم پس هستم
این چنین میگذرد روز و روزگار من
من روز را دوست دارم
ولی از روزگار می ترسم!
روزی برای کار
کاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای یاد
یادی برای سنگ
و این بود زندگی
----------------------------
یوسف عزیز!!!
برای ما خوابی ببین که
جهان بدون رویا میمیرد.
یوسف!
ما خواب ستاره نمیبینیم.
خوابهای ما پر از گاوهای لاغر است
و خوشه های خشک.
پر از مردمانی که نان بر سرنهاده اند
ومرغان از آن می خورند...
یوسف!
ما تعبیر خوابهایمان را نمیدانیم
ماچیزی نمی کاریم
و فردا که برادرانمان برگردند
ماییم و شرمساری و دستهای خالی
ماییم و قحط سال وفاداری
یوسف!!
تونیستی که راه را نشانمان دهی
ما میرویم و در پس هر گامی چاهیست
دنیا پر از دروغ و پیراهن خون آلود است.
یوسف!!
قرنهاست که به چاه افتاده ایم
وسالیانیست که کاروانیان
به بهایی اندک ما را خریده اند.
یوسف!!
به ما بگو که چگونه عزیز شویم.
یوسف!!
دیریست که زلیخا فریبمان میدهد
دیریست که پیرهنمان را میدرد
و ما هرگر نگفته ایم
زندان دوست داشتنی تر است از
آنچه مرا بدان می خوانند.
یوسف!!
یعقوب منتظر است اما پیرهن ما
بوی عشق نمی دهد ...
----------------------------
من میتوانم خوب ،بد، خائن، وفادار،
فرشتهخو، یاشیطان صفت باشم
من می توانم تو را دوست داشته
یا از تو متنفر باشم،
من میتوانم سکوت کنم،
نادان و یا دانا باشم،
چرا که من یک انسانم،
و اینها صفات انسانى است
و تو هم به یاد داشته باش
من نباید چیزى باشم که تو میخواهى،
من را خودم از خودم ساختهام،
تو را دیگرى باید برایت بسازد و
تو هم به یاد داشته باش
منى که من از خود ساختهام،
آمال من است ،
تویى که تو از من می سازى
آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند
لیاقت انسانها
کیفیت زندگى را تعیین میکند
نه آرزوهایشان
و من متعهد نیستم که
چیزى باشم که تو میخواهى
و تو هم میتوانى انتخاب کنى که
من را میخواهى یا نه
ولى نمیتوانى انتخاب کنى که
از من چه میخواهى
میتوانى دوستم داشته باشى
همین گونه که هستم، و من هم،
میتوانى از من متنفر باشى
بىهیچ دلیلى و من هم ،
چرا که ما هر دو انسانیم
این جهان مملو از انسانهاست
پس این جهان میتواند هر لحظه
مالک احساسى جدید باشد
تو نمیتوانى برایم به قضاوت بنشینى
و حكمی صادر كنی و من هم،
قضاوت و صدور حکم بر عهده
نیروى ماورایى خداوندگار است
دوستانم مرا همین گونه پیدا می کنند
و میستایند،
دشمنانم کمر به نابودیم بستهاند
و همچنان میستایندم،
چراکه من اگر قابل ستایش نباشم
نه دوستى خواهم داشت،
نه حسودى و نه دشمنى و نه حتی رقیبى،
من قابل ستایشم، و تو هم،
یادت باشد
اگرچشمت به این دست نوشته افتاد
به خاطر بیاورى که
آنهایى که هر روز میبینى
و مراوده میکنى
همه انسان هستند
و داراى خصوصیات یک انسان
با نقابى متفاوت،
اما همگى جایزالخطا.
نامت را انسانى باهوش بگذار
اگرانسانها را از پشت
نقابهاى متفاوتشان شناختى،
یادت باشد که
کارى نه چندان راحت است...
----------------------------
خودت را از جنس نور بدان .احساس کن از نور هستي نه از جسم. در اين صورت آهسته آهسته با نور درونت مانوس خواهي شد.اين نور هر گاه تو را مستعد و پذيرا ببيند بيشتر و بيشتر مي بارد .کسي که نور درون خويش را تجربه کند نور درون ديگران را نيز احساس خواهد کرد .اگر بتواني عميقتر در خويش نفوذ کني به درون ديگران نيز عميقتر نفوذ خواهي کرد .آنگاه همه چيز در مقابل ديدگانت شفاف مي شود و از خلال آن خواهي ديد که هستي چيزي نيست مگر توده هاي آشوبناک از نور و انرژي ...
----------------------------
خداوند بی نهایت است
و لامکان و بی زمان
اما به قدر فهم تو کوچک می شود
و به قدر نیاز تو فرود می آید
و به قدر آرزوی تو گسترده می شود
و به قدر ایمان تو کارگشا می شود
یتیمان را پدر می شود و مادر
محتاجان برادری را برادر می شود
عقیمان را طفل می شود
ناامیدان را امید می شود
گمگشتگان را راه می شود
در تاریکی ماندگان را نور می شود
رزمندگان را شمشیر می شود
پیران را عصا می شود
محتاجان به عشق را عشق می شود
خداوند همه چیز می شود همه کس را
به شرط اعتقاد
به شرط پاکی دل
به شرط طهارت روح
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس
بشویید قلبهایتان را از هر احساس ناروا
و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف
و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک
و دست هایتان ر ا از هر آلودگی در بازار
و بپرهیزید از ناجوانمردی ها،
ناراستی ها، نامردی ها ...
چنین کنید تا ببینید چگونه خدا
بر سفره شما با کاسه ای خوراک
و تکه ای نان می نشیند
در دکان شما کفه های ترازویتان را
میزان می کند
و در کوچه های خلوت شب با شما
آواز می خواند
مگر از زندگی چه می خواهید
که درخدایی خدا یافت نمی شود؟
----------------------------
خدایا !
ذهنم پریشان است،
قلبم بی قرار است،
افکارم شوریده اند و
درمانده ام .
پس رشته زندگی ام را
به دست های امن تو می سپارم
آن گاه توفان می خوابد
و آرامش تو،
حکمفرما می شود.
----------------------------
خداوندا!
دوستانی دارم که دراعماق قلبم جای دارند.
آنان شایسته ی محبتند
ویادشان مایه ی آرامش جان میباشد.
درمیان خلق آنان معدن خیرند
و دارنده پاکترین خصوصیات،
پس ای خدای من،
آنان را اکرام کن و بر صفات نیک آنان بیفزای.
وسلامتشان بدار.
----------------------------
می روم به خانه ای بیندیشم که در آن،
طعم ناچیز زندگی را، با تفاخر شوم مرگ، به آدمی نچشانند
می روم گوشه نشین آن لحظه نجیبی شوم
که برای یک لحظه قنوت عشق،
هزار رکوع عاجزانه را تکلیفم نگردانند
می روم بستری ازفراموشی برای خودم پهن می کنم،
و ملحفه ای از تنهایی به روی خویش می کشم،
تا دمی خدا را که نه !!
خواب خدا را ببینم
می روم، کی، کجا، چگونه، چرا ؟
نمی دانم!
اما می روم،
بگو دست حق یارم
بگو خدا نگهدارم باد.