درخت بخشنده"

روزی روزگاری درختی بود...
و
او پسر کوچولویی
را
دوست می داشت.
پسرک
هرروز می آمد
برگ هایش
را
جمع
می کرد
از آن ها
تاج می ساخت
و شاه جنگل می شد.
از تنه اش بالا می رفت
از شاخه هایش آویزان می شد و تاب می خورد
و سیب می خورد.
با هم
قایم باشک بازی
می کردند.
پسرک
هر وقت خسته می شد،
زیر سایه اش می خوابید.
او درخت را دوست می داشت...
خیلی زیاد.
و درخت خوشحال بود.
اما زمان می گذشت.
پسرک بزرگ می شد.
و درخت اغلب تنها بود.
تا یک روز پسرک نزد درخت آمد.
درخت گفت: «بیا پسر، از تنه ام
بالا بیا و با شاخه هایم تاب بخور،

سیب بخور و در سایه ام بازی کن
و خوشحال باش.»
پسرک گفت: «من دیگر بزرگ
شده ام. بالا رفتن و بازی کردن
کار من نیست.
می خواهم چیز بخرم و سرگرمی
داشته باشم.
من به پول احتیاج دارم.
درخت گفت: «متأسفم، من پولی
ندارم.
من تنها برگ و سیب دارم.
سیب هایم را به شهر ببر بفروش.
آن وقت پول خواهی داشت
و خوشحال خواهی شد.»
پسرک از درخت بالا رفت،
سیب ها را چید
و برداشت و رفت.
درخت خوشحال بود.
اما پسرک دیگر
تا مدت ها بازنگشت...
و درخت غمگین بود.
تا یک روز
پسرک بر گشت،
درخت از شادی تکان خورد
و گفت:«بیا پسر، از تنه ام بالا بیا
با شاخه هایم تاب بخور
و خوشحال باش.»
پسرک گفت:«آن قدر گرفتارم که فرصت

بالا رفتن از درخت را ندارم،
زن و بچه می خواهم
و به خانه احتیاج دارم.
می توانی به من خانه بدهی؟»
درخت گفت:«من خانه ای ندارم،
خانه من جنگل است،
ولی تو می توانی شاخه هایم را ببری
و برای خود خانه ای بسازی
و خوشحال باشی.»
آن وقت
پسرک شاخه هایش را برید
و برد
تا برای خود خانه ای بسازد.
اما پسرک تا مدتها بازنگشت
و وقتی برگشت، درخت چنان خوشحال شد
که زبانش بند آمد.
با این حال به زحمت و زمزمه کنان گفت:
«بیا پسر، بیا و بازی کن.»
پسرک گفت:
«دیگر آن قدر پیر و افسرده شده ام
که نمی توانم بازی کنم.
قایقی می خواهم
که مرا ازاینجا
به جایی دور ببرد.
می توانی به من قایقی بدهی؟»
درخت گفت:«تنه ام را قطع کن
و برای خود قایقی بساز،
آن وقت می توانی با قایقت از اینجا
دور شوی...
و خوشحال باشی.»
پسر تنه درخت را قطع کرد،
قایقی ساخت و سوار بر آن از آنجا دور شد.
و درخت خوشحال بود...
اما نه به راستی.
پس از زمانی دراز
پسرک بار دیگر بازگشت
درخت گفت:« پسر، متأسفم،
متأسفم که چیزی ندارم به تو بدهم...
دیگر سیبی برایم نمانده.»
پسرک گفت:«دندان ها من دیگر
به درد سیب نمی خورد.»
درخت گفت:
شاخه ای ندارم
که با آن تاب بخوری ...»
پسرک گفت:«آن قدر پیر شده ام
که نمی توانم با شاخه هایت تاب بخورم.»

درخت گفت:«دیگر تنه ای ندارم
که از آن بالا بروی ...»
پسرک گفت:«آن قدر خسته ام که
نمی توانم بالا بروم.»
درخت آهی کشید و گفت:
«افسوس! ای کاش می توانستم
چیزی به تو بدهم ...
اما چیزی برایم نمانده است. من حالا
یک کنده پیرم و بس. متأسفم ...»
پسرک گفت:
«من دیگر به چیز زیادی احتیاج ندارم،
بسیار خسته ام.»
فقط جایی برای نشستن و آسودن
می خواهم.همین.»
درخت گفت:«بسیار خب.یک کنده پیر به درد
نشستن و آسودن که می خورد.
بیا پسر، بیا بنشین.
بنشین و استراحت کن.»
پسرک چنان کرد.
و درخت خوشحال بود.