خسته شدم از کوچه و پس کوچه‌ها، همش کوچه، هي مي‌دوم، هر دفعه دنبال کسي، دنبال چيزي، اين گمشده‌هاي من انگار تمامي ندارند، گمشده هم نباشد دنبال خودم مي‌گردم، خودم هم که نباشم باز مي دوم !! ...
کوچه‌هاي بن بست، مارپيچ‌هايي که هميشه آخرش به هيچ کجايي ختم نمي‌شود !! ...
همين ديشب آنقدر دويدم که اشکم درآمد، کوچه‌ها تنگ و گشاد مي‌شدند، باريکِ باريک يا پهن ِ پهن، هوا تاريک مي‌شد و بعد از چند لحظه روشن، سرد بود و بعد اصلا" دماي هوا را حس نمي‌کردم، کف زمين زير پاهايم يخ بسته بود، زمستان بود اما باز هم چند لحظه ... بعد هيچي نبود !! ...
توي يکي از پيچ‌ها تازه يادم افتاد بايد کسي را پيدا کنم و چيزي به او بگويم !! همين باعث شد که با اطمينان بدوم، ترس تمام وجودم را گرفته‌ بود، ترس را خيلي کم احساس کرده‌ام ... ولي در آن لحظه از ماندن در کوچه‌ها ترسيدم !! ...
بالاخره انتهاي کوچه‌اي، به جايي شبيه پارک يا شايد فضايي که قبلا" پارک بوده رسيدم، سنگي و سرد با هواي مه گرفته، باران ... باران هم مي‌باريد ... بي امان !! اما چرا من خيس نبودم؟! ... انتهاي کوچه ايستاده بودم وقتي متوجه شدم که خيس نشده‌ام برگشتم بالاي سرم را نگاه کردم، کوچه‌ها سقف داشتند !! ...
پايم را که در آن جا گذاشتم، خيس آب شدم !! ... جايي که ايستاده‌ بودم بلند تر از جاهاي ديگر بود و روبرويم پله‌هاي پهني بود که پايين مي‌رفت، زني با لباس سياه و صورت پوشيده با چتري سياه، با عجله داشت از پله‌ها مي‌آمد بالا، به طرف جايي که ايستاده بودم، مردي با لباس سياه و صورتي پوشيده چند پله جلوتر از زن و با عجله مي‌آمد، زن وقتي به او رسيد چترش را بست و با زور به دست مرد داد و رفت !! ...
مرد لحظه‌اي مکث کرد و بعد چتر را بالاي سرش گرفت و راه افتاد !! ...
و من ديدم که زن کمي جلوتر از مرد و بدون چتر داشت مي‌رفت و مرد پشت سر او با چتر !! ...
آنها رفتند و من مثل آدمهايي که گيج شده باشند از پله‌ها پايين رفتم !! ...
کف زمين پر از آب بود و کمي گل‌آلود، توجهي نکردم و باز دويدم، سر چهارراهي رسيدم و باز مستقيم رفتم، انگار که کسي را ديده باشم هي صدايش مي‌زدم که بايستد ولي نه کسي بود و نه صدايي، زانو زدم روي زمين و خيره شدم به باران !! ...